00103Λίγο πριν την δύση του 2013 έφυγαν από κοντά μας δύο Αφησιανές κυρίες που έζησαν ξεριζωμένες από τον τόπο τους, η μία στην Σάρτη (Νέα Αφησιά) και η άλλη στο Λαύριο, για να συναντήσουν τους δικούς τους και όλους τους συμπατριώτες τους που οι μοίρα και ένας άδικος πόλεμος τους οδήγησε να ζουν πρόσφυγες, χωρισμένοι στις δύο αυτές γωνιές της Ελλάδας .

Για τους Αφησιανούς του Λαυρίου η γιαγιά Ευγενία υπήρξε πηγή έμπνευσης και πληροφοριών του τόπου καταγωγής τους, η δική τους γιαγιά Ευγενούλα όπως την έχουν στην καρδιά τους!

Για μας που ζούμε στην Νέα Αφησιά (Σάρτη) η γιαγιά Φωτήκα ήταν ο τελευταίος εν ζωή συνδετικός κρίκος με το παρελθόν μας, με τον τόπο μας, την παράδοση μας και την ιστορία μας ….

Γεννήθηκε στην Αφησιά στις 3 Οκτωβρίου του 1916. Ήταν μόλις 6 χρόνων όταν έφθασε με την οικογένεια της στο Λαύριο. Παραμονές Χριστουγέννων του 1922 αντίκρυσε για πρώτη φορά τον τόπο στον οποίο πέρασε το υπόλοιπο της ζωής της. Παραμονές Χριστουγέννων του 2013 αποφάσισε να φύγει για πάντα!

Να φύγει από ένα τόπο που τις τελευταίες μέρες της ζωής της, της ήταν άγνωστος! Αναζητούσε τα αδέρφια της και περίμενε το καράβι που θα την γυρνούσε πίσω στο σπίτι της, στο χωριό της, στον τόπο της….

Στην μπερδεμένη από τα χρόνια σκέψη της, η ψυχή της ήταν αυτή που φώναζε πιο δυνατά «Είμαι Αφησιανή! Θέλω να πάω στον τόπο μου! Γιατί με φέρατε εδώ!»

Έφυγε όμως με ένα χαμόγελο! Με ένα χαμόγελο γιατί εκεί που πάει είναι όλοι οι δικοί της άνθρωποι, όλοι οι συμπατριώτες της!

Είμαι σίγουρος πως οι Αφησιανοί συναντήθηκαν για να τις υποδεχτούν στήνοντας ένα μεγάλο πανηγύρι και τραγουδάνε τώρα όλοι μαζί το αγαπημένο τους τραγούδι, την Ταχινή όπως συνήθιζαν να κάνουν σε κάθε τους γλέντι.

ΚΑΛΟ ΣΑΣ ΤΑΞΙΔΙ!!!

Πετσάβας Νικόλαος