Την ημέρα της πανήγυρης του Αγίου Γεωργίου μου έγινε η τεράστια τιμή να με βραβεύσουν όπως λένε «για ότι έχω προσφέρει», και να παραλάβω το βραβείο από τα χέρια μιας κυρίας που αγαπάω πολύ και χρωστάω πολλά, η συγκίνηση μου ήταν τέτοια που δεν μου επέτρεψε να απαντήσω δημόσια και να ευχαριστήσω .

Δύο είναι οι ερωτήσεις που μου κάνουν συχνά. «Γιατί τέτοιο πάθος για την Σάρτη;» και «Αξίζει τον κόπο;». Θα ήθελα να απαντήσω με την ευκαιρία και στις δύο.

Όταν σε ηλικία 12 ετών αποφάσισαν να χωρίσουν οι δικοί μου,  μου απεύθυναν την εξής ερώτηση: «Θέλεις να μείνεις με τον μπαμπά στην Σάρτη ή με την μαμά στην Θεσσαλονίκη;». Οι λέξεις μαμά και μπαμπάς ήταν σαν να μη τις άκουσα εκείνη την στιγμή και χωρίς καθυστέρηση η απάντηση μου ήταν «Στη Σάρτη!». Σε μια ώρα ήμουν μέσα σε ένα άγνωστο αυτοκίνητο και ταξίδευα προς Θεσσαλονίκη.

Στη στροφή της Αχλάδας εκεί που βλέπεις την Σάρτη για τελευταία φορά τα μάτια μου έμειναν καρφωμένα στην θέα της λες και δεν θα την ξανάβλεπα ποτέ. Κάτι που συνηθίζω να κάνω ασυναίσθητα μέχρι και σήμερα όταν επιστρέφω στη Θεσσαλονίκη.

Η απάντηση μου λοιπόν στην πρώτη ερώτηση είναι : «Την αγάπησα τόσο πολύ γιατί την στερήθηκα όταν την είχα ανάγκη!»

Το 2006 ο τότε σύλλογος γονέων με κάλεσε να ξεκινήσω να κάνω μαθήματα χορού σε δυο μικρές ομάδες που είχαν δημιουργήσει.  Μετά όλα άρχισαν να γίνονται γρήγορα, οι 10 γίνανε 20 και πάει λέγοντας, κάτι που δεν θα συνέβαινε χωρίς την βοήθεια και την υποστήριξη της  Άννας, της Στέλλας, της Καλής, της Θέκλας, του Μανώλη και τόσων άλλων…

Έχω ανάγκη να μεταδώσω την αγάπη μου για  αυτό τον τόπο, για την ιστορία του, τα ήθη και έθιμα του, για τα παιδιά του, για τους ανθρώπους του, για την Σάρτη!

Η εμπιστοσύνη και η αγάπη που δεχόμουνα  και συνεχίζω να δέχομαι είναι αυτό που με κρατάει ακόμα 7 χρόνια μετά, αν και δεν κρύβω ότι πολλές φορές λύγισα, στεναχωρήθηκα, έκλαψα και ήμουν  έτοιμος να παραιτηθώ και να τα παρατήσω, πάντα όμως τελευταία στιγμή η αγάπη όλων αυτών που με στηρίζουν είναι αυτή που με κρατάει.

Αυτή είναι και η απάντηση μου στην δεύτερη ερώτηση: «Τι έχει μεγαλύτερη αξία από το να αγαπάς  και να σε αγαπούν; Αν δώσεις θα λάβεις…»

Δεν ξέρω το κατά πόσο συμφωνούν όλοι για την βράβευση μου αυτή. Αυτό το βραβείο δεν ανήκει σε μένα.

Ανήκει στην Άννα, την Στέλλα, την Καλή, την Θέκλα, τον Σωκράτη, τον Νίκο, τον Μανώλη,  την Δοξούλα και την Ρένα. Χωρίς αυτούς  τίποτα δεν θα είχε γίνει.

Χωρίς αυτούς δεν θα υπήρχε σύλλογος

Χωρίς την Ρένα δεν θα υπήρχε λαογραφεία

Χωρίς εσάς δεν θα υπήρχα εγώ!!!!

ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΛΥ!!!

Πετσάβας Νικόλαος